n. In amsterdam is een prachtige groep healers bijeen die vorige week zondag begonnen zijn en waar ik veel van verwacht. Nu nog even zonder proefpersonen, maar in oktober komen ook die om de lessen verder te versterken. De healers in Rotterdam lieten het een beetje afweten. We kregen de groep niet vol en moesten hem afzeggen. In januari een nieuwe kans voor wie kennis wil maken met de oudste en sterkste vorm van healen.

The information provided here by Guan Lim is printed in good faith and for education purposes. He volunteered to be interviewed and stands to make no monetary gains from this publication. All reasonable efforts have been made to ensure the information is correct. Guan makes no claims to representing the aboriginal voice, so it is advised that the reader consults the original makers and users of the instrument, the aboriginal people of northern Australia, where ambiguity in the text exists.

Let me stress that learning traditional techniques/styles/rhythms is not easy...it takes effort and it takes time. A young Yolngu boy who has learnt circular breathing does not shout in glee that he has 'made it'; in fact, he has hardly started to learn to play the didjeridu at all and many challenges lie ahead of him. In contrast, circular breathing is the Holy Grail for Westerners. From then on, the instruments becomes an extension of the individual, an expression of the soul. It becomes a creative process, a dive into 'free-form' with little thought to composition or timing.

Indigenous policy in the Northern Territory is a mess and a meeting needs to be held between Aboriginal people and all levels of Government, the deputy chairman of the Central Land Council says.

Maurie Japarta Ryan is writing to the Prime Minister, Kevin Rudd, the Opposition Leader, Malcolm Turnbull, the Territory Chief Minister, Paul Henderson, the Territory Opposition Leader, Terry Mills, and the Territory's Aboriginal land councils about a meeting.

He says frustration is growing over a number of policies, including Aboriginal housing, homelands reform and the proposed takeover of town camps in Alice Springs.

"So what I'm trying to do is get some people together to speak.

"The people affected in the Northern Territory, not the academics from interstate, but the people who are affected directly in the Northern Territory."

A legal challenge to Commonwealth Intervention legislation that restricts the use of Aboriginal customary law in sentencing has failed in the Supreme Court of the Northern Territory.

The decision was related to the case of an Elcho Island man who claimed he enacted traditional 'discipline' on his wife.

Dennis Wunungmurra has been charged with stabbing his wife multiple times with a steak knife in September 2008.

Appearing for the defence, Rex Wild, QC, argued the seriousness of Wunungmurra's crime should be determined with traditional law in mind.

The defence team had presented evidence that Wunungmurra's wife had left the community for a number of years, and on her return had not partaken in community or family life as a traditional wife should.

An expert on Yolngu traditional law, Rosa Laymba Laymba, testified that Wunungmurra was the equivalent of a law enforcer or magistrate within his community and that under Yolngu law, husbands were allowed to punish errant wives as they saw fit, leaving scars, but not killing them.

Today Justice Stephen Southwood decided on the strict interpretation of Section 91 of the Emergency Response Act, which states that courts cannot take any form of customary law into account as a reason for excusing, lessening or aggravating the objective seriousness of a crime.

But Justice Southwood did say the legislation could result in disproportionate sentences, and that it distorts well-established sentencing principles of proportionality.

Wunungmurra remains in custody and will reappear in court for a mention in July.

Bilingual education changes hit roadblock

Posted Mon Sep 14, 2009 9:43am AEST
Updated Mon Sep 14, 2009 10:37am AEST

FPRIVATE "TYPE=PICT;ALT=Children playing"

The chairman of the Yirrkala School says the Government's "forked tongue" approach is upsetting. (ABC TV)

The chairman of a remote Aboriginal school says he is going to ignore the Northern Territory Government's edict to slash bilingual education.

The Government is making it mandatory for lessons to be taught in English for the first four hours of every school day.

Tonight's Four Corners program has been told that that is in direct contravention of an agreement the Government signed with a Top End community which guaranteed bilingual education would continue.

The chairman of the Yirrkala School in Arnhem Land, Djuwalpi Marika, says the Government's "forked tongue" approach is upsetting.

"They want to try to westernise Yolngu people," the chairman said.

"They want to leave us in the mainstream culture like a white man.

"We don't want to live in that.

"We want to live in the two worlds that we are comfortable."

The head of the Territory education department, Gary Barnes, has told Four Corners he is still in talks with the community about the policy.

"I don't want to pre-empt what the outcome of our negotiations might be," he said.

"What I've done is give a commitment to the community to do what's best for students here at the school.

The Northern Territory Chief Minister, Paul Henderson, who is also in charge of the education portfolio, says he completely supports the changes, which will affect eight schools.

He says national testing results were so bad for remote students that the Government had to act to fix the situation.

"We're not banning the speaking of Indigenous languages, the teaching of Indigenous cultures in our schools," he said.

"What we are saying very explicitly is that we should have the same expectations for these kids to get to benchmark in [years] 3, 5, 7 and 9, along with all other kids."

De Yolngu mensen zijn allemaal in staat stellen hun sacrale identiteit door middel van kunst en de kunstenaars die werken via het Centrum zijn mannen en vrouwen van alle leeftijden. De kunst en ambacht van Buku-Larrnggay Mulka wordt getrokken uit Yirrkala en de ongeveer 25 vaderland centra binnen een straal van 250 kilometer - het geografische gebied staat bekend als de Miwatj regio. Morgen Miwatj betekent 'kant' en verwijst naar het feit dat het is het meest oostelijke deel van de Top End. De taal groepen die de Yolngu natie van de regio vormt Miwatj zijn: Dhuwala, Dhuwa, Dhangu, Djangu, Dhuwaya en Dhay'yi. De belangrijkste clans van de Miwatj regio zijn; Gumatj, Rirratjingu, Djapu, Manggalili, Marrkulu, Madarrpa, Galpu, Dhalwangu, Datiwuy, Ngaymil, Djarwarrk, Djambarrpuyngu, Wangurri, Waramirri, Dhudi-Djapu, Gupapuyngu en Munyuku.

Culture and Environment

Like the whole of Creation from the planet Venus to the larvae of the horned beetle (be it a species of plant, animal, fish, bird or any place or person) all things belong to one of the two balancing halves of the world (moieties); Yirritja or Dhuwa. The sacred art of this region details the spiritual forces behind the ongoing Creation and continuing identity of the fresh and saltwater country of the Miwatj region - a very special part of Australia.

Cultuur en Milieu

Net als de hele schepping van de planeet Venus aan de larven van de kever gehoornde (zij het een soort van plant, dier, vis, vogel of elke plaats of persoon) alle dingen behoren tot een van de twee helften afweging van de wereld (fragmenten ); Yirritja of Dhuwa. De heilige kunst van deze regio de gegevens van de geestelijke krachten achter de lopende Creatie en voortzetting van de identiteit van de zoet-en zoutwater Miwatj land van de regio - een zeer bijzonder deel van Australië.
http://www.yirrkala.com/prints/about.html

Yolngu culture is based on a strong sense of connection to land and sea. Yirrkala is ancestral land belonging to the Rirratjingu clan. Yolngu have traded and intermarried with Macassans since c.1100-1600 AD. In 1935 when the Federal Government was considering a 'punitive expedition' (massacre) against the Yolngu Mawalan Marika invited the missionary Wilbur Chaseling to establish a mission at Yirrkala.

In the following years the leadership of the Yolngu resisted their dispossession by: government; missionaries; potential Japanese invasion; and Bauxite miners. In addition to the Yirrkala Church Panels and Yirrkala Bark Petition, they have used their art to assert their connection to land in; the Gove Land Rights Case; the Woodward Royal Commission; the Barunga Statement,; the Yirrkala Homeland Movement; the Land Rights Act (NT) 1976; the Both Ways education bilingual curriculum; and the world renowned contemporary music band Yothu Yindi.

In very recent years the Garma Festival and Wukidi Larrakitj Installations have used miny'tji to continue to rebut the myth of 'Terra Nullius' (that Australia was 'unoccupied country' before colonisation).

Under Yolngu Law the 'Land' extends to include sea. Both land and sea are connected in a single cycle of life for which the Yolngu hold the songs and designs. To demonstrate their rights and responsibilities over specific areas of both coast and sea and to protect those same marine environments from abuse by outsiders the landowners combined to make the Saltwater Collection of Yirrkala Bark Paintings of Sea Country in 1997. The Collection of 80 bark paintings made by 47 Yolngu artists is featured in a publication of the same name (see Appendix for details).

Yolngu cultuur is gebaseerd op een sterk gevoel van verbinding met land en zee. Yirrkala is voorouderlijke gronden die behoren tot de Rirratjingu clan. Yolngu hebben verhandeld en vermengd met Macassans sinds c.1100-1600 AD. In 1935 toen de federale regering overweegt een 'strafexpeditie' (bloedbad) tegen de Yolngu Mawalan Marika verzocht de missionaris Wilbur Chaseling om een missie op Yirrkala vast te stellen.

In de volgende jaren de leiding van de Yolngu verzet tegen de onteigening door: overheid; zendelingen; potentiële Japanse invasie, en Bauxiet mijnwerkers. Naast de kerk Yirrkala panels en Yirrkala Bark verzoekschrift, hebben ze gebruik van hun kunst te beweren hun verbinding met de grond in, de Gove Landrechten zaak, de Koninklijke Commissie Woodward, de Barunga Verklaring,, het Vaderland Yirrkala Movement; het Land Rights Act (NT) 1976; de Both Ways tweetalig onderwijs curriculum, en de wereldberoemde hedendaagse muziek band Yothu Yindi.

In zeer afgelopen jaren hebben de Garma Festival en Wukidi Larrakitj Installaties gebruikt miny'tji te gaan met de mythe van 'weerleggen Terra nullius' (dat Australië was 'leeg land' voor kolonisatie).

Onder Yolngu wet de 'Land' strekt zich uit tot de zee te nemen. Zowel land en zee zijn verbonden in een cyclus van het leven waarvoor de Yolngu houdt u de liederen en ontwerpen. Om aan te tonen van hun rechten en verantwoordelijkheden in specifieke gebieden van zowel de kust en de zee en aan dezelfde mariene milieu te beschermen tegen misbruik door buitenstaanders de landeigenaren gecombineerd om de Zoutwater Collectie van Yirrkala Bark Schilderijen van Zee Land in 1997. De collectie van 80 schilderijen gemaakt schors met 47 Yolngu kunstenaars wordt gepresenteerd in een publicatie van dezelfde naam (zie bijlage voor details).

http://www.answers.com/topic/yirrkala-bark-petitions

De schors Yirrkala verzoekschriften 1963 zijn historische Australische documenten die werden de eerste traditionele documenten opgesteld door Indigenous Australians die werden erkend door het Australische parlement, en zijn dus de eerste documentaire erkenning van inheemse volkeren in de Australische wetgeving.

Wunungmurra Wali, een van de 12 ondertekenaars van de petitie, beschrijft de achtergrond van het verzoekschrift als volgt:

"In de late jaren 1950 Yolngu mensen zich bewust werd van de opsporing van delfstoffen op het gebied van het schiereiland Gove, en kort daarna, ontdekte dat de mijnbouw leasing was genomen over een groot gebied van onze traditionele land. Ons antwoord, in 1963, was om stuur een petitie omlijst door geschilderd bast aan het Gemenebest regering eisen dat onze rechten worden erkend. " [1]

De Yolngu mensen van Yirrkala zond de bast verzoekschriften aan de Australische Huis van Afgevaardigden. Het verzoekschrift verklaard dat de Yolngu mensen bezaten dat land en protesteerde het Gemenebest van toekenning van rechten aan mijnbouw Nabalco van het terrein weggesneden uit Arnhem Land reserve. Het resultaat was een parlementair onderzoek waarop deze vergoeding verschuldigd is aanbevolen om de Yolngu. Zo heeft de petitie was de eerste erkenning van inheemse titel.

De Yolngu nam hun grieven naar de rechter toen het duidelijk dat de politici in Canberra waren niet van plan om hun eigendom van de grond te erkennen. De zaak verplaatst naar het Hooggerechtshof van het Noordelijk Territorium in 1968 als Milurrpum v Nabalco; de Gove landrechten geval. In 1971 werd bepaald dat de Yolgnu mensen niet in staat waren om hun eigen video vast te stellen aan de gemeenschappelijke recht. Justitie Blackburn gebruikt de notie van terra nullius te rechtvaardigen dit.

The Yirrkala bark petitions 1963 are historic Australian documents that were the first traditional documents prepared by Indigenous Australians that were recognised by the Australian Parliament, and are thus the first documentary recognition of Indigenous people in Australian law.

Wali Wunungmurra, one of the 12 signatories to the petition, describes the background to the petition as follows:

"In the late 1950s Yolngu became aware of people prospecting for minerals in the area of the Gove Peninsula, and shortly after, discovered that mining leases had been taken out over a considerable area of our traditional land. Our response, in 1963, was to send a petition framed by painted bark to the Commonwealth Government demanding that our rights be recognised." [1]

The Yolngu people of Yirrkala sent the bark petitions to the Australian House of Representatives. The petition asserted that the Yolngu people owned that land and protested the Commonwealth's granting of mining rights to Nabalco of land excised from Arnhem Land reserve. The result was a parliamentary inquiry which recommended that compensation was owed to the Yolngu. Thus, the petition was the first recognition of native title.

The Yolngu then took their grievances to the courts when it became obvious the politicians in Canberra were not going to recognise their ownership of the land. The case moved to the Supreme Court of the Northern Territory in 1968 as Milurrpum v Nabalco; the Gove land rights case. In 1971 it was ruled that the Yolgnu people were not able to establish their native title at common law. Justice Blackburn used the notion of terra nullius to justify this.

　

　

Toestand van Aboriginals verslechterd

02-07-2009 13:28

SYDNEY (ANP) – Het gat tussen Aboriginals en andere Australiërs is alleen maar groter geworden, ondanks maatregelen van de regering om de oorspronkelijke bewoners te helpen. Dat blijkt uit een donderdag aan premier Kevin Rudd aangeboden regeringsrapport, berichtten Australische media.

Rudd sprak van een vernietigend rapport. Uit het document blijkt dat misbruik en verwaarlozing van Aboriginal–kinderen is verdubbeld sinds 2000. Zij hadden zes keer meer kans om te worden misbruikt of verwaarloosd dan kinderen van andere Australiërs. Het zelfmoordcijfer onder Aboriginals ligt zeven maal hoger en ziekenhuisopnames door huiselijk geweld 34 maal hoger. Verder hebben Aboriginals dertien keer meer kans om achter de tralies te belanden.

Circa 2,5 procent van de 21 miljoen inwoners in Australië behoort tot de Aboriginals. Hun levensverwachting ligt zeventien jaar lager dan die van andere inwoners.

Rudd noemde de resultaten onacceptabel en zei dat de maatregelen moeten worden verdubbeld om resultaat te krijgen. Bij 80 procent van de maatregelen was geen verbetering opgetreden. Op gebieden van onderwijs en criminaliteit was achteruitgang meetbaar.

xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

Knowing these things might help readers to understand that the Northern Territory emergency intervention - any government intervention or program, while well intentioned and even when backed by money - will not fully solve anything. The intervention has simply started a process that, if the history I know is any guide, will end up failing. Not because of the reasons given by those well-meaning people in the cities, or those that have made a life out of being in the Aboriginal industry, or those who study, analyse and explore our lives. The intervention is good for these people - black and white - because it gives them oxygen, so they can show their importance and expertise. You must not listen to these people; they have let their ignorance get in the way of their thinking. The truth is, the intervention is about the welfare economy and the relationship between governments and Aboriginal people, and any good is fading as the old ways of doing business are reasserting their dominance. Soon even the talk will stop - there will be no more interest - and it will just be red tape again, business as usual.

xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

Jared Thomas is an Aboriginal Australian.

Born of mixed race parents, he has been brought up in two worlds with two different cultures. Jared says his daily life consists of "border crossing" between black and white Australia. His journey to understand identity - and its complexity - has taken him from his family's Aboriginal land in South Australia, to Asia, Africa, America, Europe and Jamaica. Jared is a writer and uses his plays and novels to explore the complex and confused identity of many young Australian Aboriginal men.

Mentored by Jamaican writer Olive Senior, Jared's current novel explores the similarities between young Australian Aboriginal men - who idolise Jamaican reggae and black American culture - and young black Americans and Jamaicans who idolise Australian Aboriginal culture. In a globalised world, Jared believes that every culture looks to others for answers, when the truth - if it exists at all - lies somewhere within.

This programme explores Jared's world. It's a world where white can be black, and black can be into hip hop, cricket and country & western, as well as ceremony and ancient "dreaming" stories. We follow his search for the nature of identity, see how it relates to a generation of young Aboriginal Australian men, and recognise its relevance worldwide.

Jarron Yee has proved that hard work and determination do pay off.

"Keep focused on your goal and don't be deterred by anything," he said. "There's always going to be people who disagree and who want you to take a different direction and there's always going to be things in your life that will try to distract you, but I say: Just keep focused and keep your goal in mind."

Yee, 32, has fulfilled his life-long dream of opening the first aboriginal-owned-and-operated pharmacy in the province and possibly the country -- The Medicine Shoppe Pharmacy at 2310 9th N.

Yee is a member of the Wood Mountain First Nation, in south-central Saskatchewan.

As a child, he didn't dream of becoming a doctor, a firefighter or police officer. Instead, Yee wanted to be a pharmacist.

"I view pharmacists as having a unique role, because we are the first contact a majority of the time with patients," said Yee. "And we are the most accessible of the health-care team."

In 2006, Yee graduated from the University of Saskatchewan. At that time he was the only First Nations person in the school's pharmacy program.

Yee said being a pharmacist is everything he imagined. "The best part," he said, "is just helping people."

Soon after graduating, Yee began working as a pharmacist in Regina's north end. He built his clientele and eventually felt it was the right time to set out on his own.

"I've always known that I wanted to open up my own independent pharmacy," he said. "(That's) just because it offers flexibility as well as a bit of independence."

This pharmacy does not resemble the average pharmacy. Instead, Yee designed his workspace with the patient in mind.

In the front corner, instead of a row of hard plastic chairs, there are black leather sofas and chairs. A fireplace is on one wall with a television above it. In the corner, patients can help themselves to a hot cup of coffee or tea while they wait for a prescription to be filled or to have a one-on-one consultation.

"I want this pharmacy to be a more patient-centred pharmacy, where we spend quality time with the patients so (that) patients aren't just a prescription number," said Yee.

He plans to offer several services to his clientele. In September, patients can come in for a free bone-density screening, cholesterol testing, an annual flu shot, and a medication review.

"We are the second compounding pharmacy in Regina," said Yee. "What (that) means is that certain medications you can't get commercially or it requires a dosage specifically to you that's not commercially made."

This involves making the medication from scratch, he said. "It's actually pretty fun."

Now that he has reached two of his goals, Yee has set a couple of others for the short term and long term.

His short-term goal is to open another pharmacy once he is able.

The long-term goal is to do what he can to promote health sciences to young aboriginal people.

"I am currently working with my (First Nation) and the (U of S) to promote and provide awareness to First Nations that these opportunities are available to them," he said.

Yee would like to have students come in for a tour and experience what it's like to be a pharmacist, as a way of promoting health careers.

One day, he would like to see an aboriginal health centre complete with an aboriginal doctor and aboriginal health team.

Xavier Rudd is doorgeefluik van zijn geesten
NU.nl
De oma van Rudd was een Aboriginal, en Rudd heeft zich altijd sterk met die
cultuur verbonden gevoeld. “Al op hele jonge leeftijd begreep ik dat ik
op een ...
<http://www.nu.nl/muziek/2289688/xavier-rudd-doorgeefluik-van-geesten.html>

Artikel in Koörddanser december 2006

De betekenis van de sjamaan voor onze cultuur

Op 17 oktober (2006), als ik met dit artikel begin, is het nog zomer. Het ruikt

buiten wel naar de herfst, maar de deur naar buiten staat nog wagenwijd open.

Heerlijk die zon en dat mooie rustige weer. Maar als lagelander verwacht ik

eigenlijk een gure wind en regen. De kachel aan. Zomer in oktober is alsof we in

een andere werkelijkheid terecht komen. Dat er iets op handen is. Iedereen die

zich om de aarde, zichzelf en de mensheid bekommert, weet natuurlijk dat er

iets op handen is. Dat we met een andere werkelijkheid te maken krijgen. Die

andere werkelijkheid is bij uitstek het werkterrein van de sjamaan.

Joan Halifax, een Amerikaans antropologe, schrijft in haar boek Shamanic Voices

(E. P. Dutton, NY, 1979) over de sjamaan:

“Sjamanen zijn genezers, zieners, visionairs. Zij staan in verbinding met de

wereld van de goden en de geesten. Hun lichaam wordt achtergelaten wanneer ze

naar de ongeziene werelden reizen. Het zijn dichters en zangers. Ze dansen en

scheppen kunst. Ze kennen de kosmische en de aardse geografie, ze kennen de

planten, dieren, en elementen. Het zijn psychologen en vertellers, maar boven

alles zijn het de 'technici van het heilige' en meesters van de extase.”

Spirituele wortels

Heeft de huidige populariteit van het sjamanisme iets te maken met onze

veranderende werkelijkheid? Willen deze mensen graag in het ongeziene vorsen,

buiten de tijd en jezelf reizen om dat wat ons te wachten staat te bezweren, of

misschien wel te veranderen? Wie zal het zeggen. Feit is wel dat de vlucht die het

sjamanisme in Nederland in zeg tien jaar tijd heeft genomen opzienbarend is.

Talloze opleidingsmogelijkheden. Veel zichzelf noemende sjamanen. Veel

traditionele sjamanen uit Siberië, Groenland, Amerika, Nieuw-Zeeland, die de

lage landen bezoeken om hier hun kennis te delen. Na de Oosterse spirituele

leraren is de Westerse mens er wellicht aan toe om de eigen spirituele wortels

terug te vinden, die bijna waren uitgeroeid. Via de sjamanen (medicijnmensen)

uit Noord- en Zuid-Amerika, die in de jaren zeventig naar Nederland kwamen,

werd dat contact met de eigen spirituele wortels weer gelegd.

Oude kennis

De populariteit van het sjamanisme heeft – zou je kunnen stellen - voor een deel

hier mee te maken: met het zoeken naar de eigen kennis. Want naast het

sjamanisme bloeit ook het paganisme, wicca en het druïdisme. Allemaal prechristelijke

natuurreligies. Tot ver voor Christus moeten we dus terug om de

eigen spirituele kennis bloot te leggen. Kennis die langzaam uit onze

maatschappij is verdwenen en plaats heeft gemaakt voor een hard liberaal idee

over de mens en zijn bestemming. In de ogen van sjamanen is de kennis van de

voorouders van groot belang voor een gezonde samenleving. Zonder die

verbinding is er geen bodem, geen aarde en ook geen voeding. Je krijgt hierdoor

op den duur een zieke samenleving. Om het zelfhelend vermogen van een

‘samen-leven’ te activeren is de oude spirituele kennis en voeding onontbeerlijk.

Zeker als er op zo’n grote schaal als in Europa is geprobeerd deze kennis te

vernietigen. Dit wordt waarschijnlijk door veel mensen gevoeld, waardoor

sjamanisme, wicca, het druïdisme en paganisme zich mogen verheugen in zoveel

belangstelling.

Dood en hergeboorte van de sjamaan

De stam of gemeenschap is voor een sjamaan van het allergrootste belang.

Sjamanen zijn verantwoordelijk voor het emotionele en spirituele evenwicht van

zijn of haar stam. Het is een verschil met de Oosterse spirituele traditie, waar het

persoonlijk groeiproces voorop staat. Alle traditionele sjamanen en

medicijnmensen (die ik ken) stellen daarentegen de gemeenschap voorop. Niet

dat het persoonlijk proces onbelangrijk is. Integendeel. Het is van groot belang

dat een sjamaan zijn of haar eigen lijden kent en het zelf ook ‘menselijkerwijs’

heeft doorleefd. Om dit lijden te (her)kennen werden verschillende initiaties

ondergaan. Een voorbeeld hiervan is dat de aspirant-sjamaan voor enkele dagen

en nachten tot aan zijn/haar kin werd ingegraven. Overdag werd hij/zij bespot

door stamgenoten en ’s nachts lastig gevallen door honden en ander gedierte. Als

je na die dagen niet totaal gek was geworden. Als alle vernederingen door de

stamgenoten waren getrotseerd en de angsten ’s nachts de baas waren gebleven,

kwam je misschien in aanmerking je volk te dienen. Deze ‘kunstmatige’ crisis

werd ook gecreëerd om te zien of je de wereld van de geesten en de verlokkingen

van de machtspositie zou kunnen weerstaan.

Een sjamaan dient het eigen ego volledig ondergeschikt maken aan het belang

van de gemeenschap. Dit traumatische proces wordt de dood en hergeboorte van

de sjamaan genoemd. Het is bij alle traditioneel levende volkeren over heel de

wereld het kenmerk van de training van een sjamaan.

Kern-sjamanisme

In Nederland bestaan verschillende opleidingsvormen van sjamanisme. Voor het

gemak trek ik een scheidslijn tussen de traditionelen en de hedendaagsen.

Traditioneel sjamanisme gaat uit van uitsluitend traditionele kennis. Vaak is er

een soort oppersjamaan die zijn of haar kennis overbrengt als leraar/docent.

Hedendaagse sjamanen halen hun inspiratie uit de Michael Harner-traditie. Hij

schreef in 1980 het boek ‘De weg van de sjamaan’. Door zijn boek ontstond bij

veel mensen belangstelling voor sjamanisme. De antropoloog Michael Harner

stichtte in de VS de ‘Foundation for Shamanic Studies’. Er is nu ook een Europese

tak. Harner noemt zijn vorm van sjamanisme ‘core shamanism’ (kernsjamanisme).

Het is een vorm van sjamanisme die openstaat voor iedereen die

zich ertoe aangetrokken voelt. Traditioneel sjamanisme gaat uit van een roeping

door de geestenwereld en de voorouders. Weiger je gehoor te geven aan die

roeping dan kun je daar ziek van worden of zelfs sterven. Dit geldt niet voor

mensen die nu met sjamanisme bezig zijn, tenzij iemand de belofte heeft gedaan

een pad als heler/sjamaan te lopen.

Geestenwereld

Sjamanisme is vermoedelijk de oudste spirituele stroming op aarde. Vanuit deze

traditie zijn alle religies voortgekomen, zo wordt door wetenschappers

aangenomen. Het woord sjamaan is een door antropologen gegeven

verzamelnaam. Zij constateerden dat bij alle natuurvolkeren er enkele personen

waren die in staat waren in contact te treden met de geestenwereld. Zij

hanteerden daarbij allemaal onafhankelijk van elkaar dezelfde methode en

attributen, waarvan de drum de belangrijkste is. Het woord sjamaan komt

oorspronkelijk voort uit het Siberische Toengoes en betekent letterlijk: hij (of zij)

die weet.

De traditionele sjamaan is net als het poolijs aan het verdwijnen. Alleen in

gesloten tribale samenlevingen zijn er nog. Met vallen en opstaan ontstaat er in

de VS en in Europa een nieuwe generatie sjamanen en natuurgenezers. Wellicht

vormen ze de voorbode voor die komende andere werkelijkheid.

Jos Kester

!!!SITE>>>ABOUT , intro

http://www.australie.nl/id/1/6971 Arnhem Land, een paradijs op aarde

　Rainbow Serpent has come a long

Jeremy Donovan

DOELSTELLING http://ses.library.usyd.edu.au/bitstream

About en Intro

Jeanne de Salzmann (1889-1990) met the mystic G. I. Gurdjieff in 1919, and for the next seventy-two years of her long life, she dedicated herself to preserving and disseminating his teaching. This book, based on her extensive notebooks, is the most exciting publication related to the Gurdjieff Work to come along in quite some time.
All students of Gurdjieff will be intrigued by this exhaustive presentation of the Fourth Way written by a revered figure so very close to the source of it all—but the book will also be of interest to anyone who wants a reliable and complete introduction to Gurdjieff’s teaching for waking up from the dreamlike state in which we tend to live our lives.

Commissioned: March 2005

Status: Completed

State: Northern Territory

Producer/s: Tony Collins

atproduction@optusnet.com.au
www.nerrpu.com

NERRPU Dhawu Rrurrambuwuy (The Story of George Rrurrambu)

@PRODUCTION

Venue - Space

When: Tuesday 28 February, 1130-1155

If the success of a performance can be measured by how well it manages to connect with its audience, then George Rrurrambu’s solo theatre piece NERRPU Dhawu Rrurrambuwuy was a standout. He held the [Woodford Festival] audience spellbound. Courier Mail

George Rrurrambu is a legend, an extraordinarily talented and grounded performer – imagine the danger of Gulpilil crossed with the captivating appeal of Ernie Dingo and throw in some Chuck Berry to mix it up. Real Time

This compelling, multi-lingual story is delivered in monologue, and chronicles the life of a famous Indigenous Australian whose aim is to share the heritage of his clan with the world. George Rrurrambu exposes a hidden history of northern Australia and confronts current social problems in Aboriginal communities while revealing something of the rich cosmology of his people.
The show spans a period from pre-contact to pop-culture. A flowing backdrop of multi-media imagery brings the spectacular scenery of Arnhem Land and the stunning ceremonial dance of the Burrarrwanga Gumatj clan to the stage. It tells the story of Rrurrambu from the displacement of his family before his birth in north east Arnhem Land, his education at a mission school at Galiwin’ku, his exodus from Arnhem Land to the Central Desert region in the 1970s to his rise to fame as a rock singer with the well-known Warumpi Band, his struggles with alcohol and his eventual return to traditional culture.
NERRPU also reveals a powerful story of resistance by Rrurrambu’s forefathers as they repel a landing party from the first Dutch vessel to reach the shores of Arnhem Land. This story matches documented reports of clashes between Dutch explorers and Aborigines in the Gulf of Carpentaria between 1606 and 1623 and brings to life a hidden part of Australia’s pre-colonial history in graphic detail drawn from Yolngu legend.
Rrurrambu is a thoroughly engaging storyteller who demonstrates the mastery of Yolngu dance and song with the haunting authenticity of his tribal upbringing. He brings to the stage a living tradition of dance that beats with the heart and soul of ancient Australia.

@PRODUCTION
@PRODUCTION and George Rrurrambu have had an ongoing creative relationship since 1999, which includes the production of radio and television documentaries, music recording and touring, the development and marketing of cultural workshops and electronic educational tools and the development and presentation of live theatre and music performances. They have just completed filming a feature length documentary film funded by the Australian Film Commission, the Northern Territory Film Office and the ABC.
The one-man theatre show NERRPU Dhawu Rrurrambuwuy was created after a series of cultural workshops held in conjunction with the Australia Centre in Berlin.
George Rrurrambu is a pioneer of Aboriginal rock music, a living legend to Aboriginal people all over Australia and much loved by non-Indigenous Australians. His band Warumpi began their career in the early 1980s and are renowned for their anthemic songs ‘Blackfella Whitefella’ and ‘My Island Home’.
He is a seasoned professional artist with 20 years experience in the music industry. His performances have been met with critical acclaim throughout Australia and he has been in constant demand at festivals having performed at The Melbourne International Festival, The Big Day Out and The Adelaide Fringe Festival as well as major indigenous music events around the country.

DAVID PAGE says he started his day with a 15 minute freak out.

Deadlines are looming and he is time-poor. Page, award winning

resident composer for the Bangarra Dance Theatre, is working

with classical composer Elena Kats-Chernin on the score for

Amalgamate – a Bangarra Dance Theatre and Australian Ballet

collaboration that will open the Australian Ballet’s 2006 season.

It’s hard to believe the “freak out” line because he is the

picture of calm all through the interview. Frenzy might precede

creation, but he seems confident that inspiration will soon

follow as long as he leaves himself open to it.

“It’s not something that you can force. As composers, we’re

mediums for story telling – we allow the stories to pass

through us,” he says. “You can’t analyse where it comes from

because it is intuitive and draws on resources we don’t even

know we have. If you start breaking it down, you lose the

natural way of being intuitive.”

Bangarra has earned international renown for its particular

blend of traditional Aboriginal and Torres Strait Islander

history and culture with contemporary dance. Their ethereal

and dramatic fusion of dance and music has an effect on

audiences that is frequently described as ‘spiritual’.

Page says, “[Bangarra’s] music is human, it’s universal. It’s

spiritual in the sense of who we are as people, despite our

different cultures. I think we all relate to that thing of a

simple existence – life is getting quite mad. Our music and

performances are a reminder of how simple life can be.”

Family and collaboration are touchstones that Page returns to

frequently during our discussion. As a 13 year old, his sisters got

him into a Brisbane talent quest where he was spotted by a talent

scout from Atlantic Records. He released two singles as Little Davy

Page (Australia’s answer to Michael Jackson). At Bangarra he

works creatively alongside his brother Stephen Page, the talented

Artistic Director and Choreographer for Bangarra. His brother,

Russell was a leading dancer for the company until his death in

2002. “Family is sacred,” he says. “More than blood ties, it’s the

creative energy that binds us together.”

Page has often partnered with the traditional owners of

Indigenous music to create new fusions for Bangarra.

“When you’re working with traditional musical forms, you have

to begin with respect before you even start working with the

music and fusing it with contemporary sound. The collaboration

is ongoing – you have to be true to it and not bastardise it. You

may be a composer, but you are also a caretaker.”

Respect is critical because for indigenous people everywhere,

their music is their living connection to their past and their

future, explains Page.

“People sometimes criticise Aboriginal culture saying, ‘You’re

not very political. You’re not strong in a white culture way’.

But our culture is so strong in the way we express ourselves

through our arts. We don’t write our stories in books; we sing

them, paint them and dance them. The white fellas put it all

in their museums; ours is a living culture that’s practised and

maintained in a contemporary way.”

The Bangarra Dance Company will be touring regional Australia

in 2006 with Clan – a double bill featuring two works: Unaipon

and Rations. Music composed by David Page (Unaipon) and

Steve Francis (Rations). www.bangarra.com.au

William Barton is one of Australia’s finest traditional didjeridu

players and a leading didjeridu player in the classical

world. He is also a respected teacher and composer for the

instrument, committed to broadening its appeal to a wider

classical audience and other music genres.

“Through my music I hope to give expression to the

Australian landscape and the Songlines of our great country;

the connection of time, place and people. There will always

be changes in the way people live, work and follow their

culture. Traditional cultures adapt to the changing landscape

and dreaming of the area but there are always songs of

significance that identify the people who live there. We have to

protect our music, language and artwork, and understand our

intellectual property rights so our culture remains authentic

and the rightful owners benefit from it.

“I always felt a great need to pursue the classical world

to find, create and sustain a working future for written

composition for the didjeridu in a classical environment. There

just wasn’t enough repertoire anywhere! In earlier times the

didjeridu was not really acknowledged as a musically technical

instrument. How do you move forward as composer and

soloist with an instrument that most people don’t believe is

suited to a classical work? What intellectual property rights

need to be addressed and can you produce great music that is

a win/win situation for the traditional owners of the music and

not just a tick in the right funding box?

“I have been privileged to work with a number of top Australian

composers who are sincere in writing true music. The Peter

Sculthorpe Requiem is a special piece representing the ancient

culture of the Australian landscape and its people. It blends these

themes within the traditional European structure of a Requiem.

“Times are changing and more composers are able to make

the fusion [between traditional and comtemporary music

and instruments] a meaningful and exciting experience for

composer, conductor, orchestral members and of course, our

true critics, the audience.

“For me, the most powerful element of a live performance is

when people who have never met an Aboriginal in person,

thank you sincerely for your performance, saying they have

never experienced something of this magnitude before.”

www.williambarton.com.au

Sarah Patrick:

MC for a new generation

The Wooribinda Football team has a new song set to a hip hop

beat. One they developed and recorded themselves ... with

a little help from Sarah Patrick and Speak Out!*. It’s not the

first time Sarah’s helped a community put words to values,

and values to music. Kids at the Wooribinda and Cherbourg

primary schools also get to rap out their value systems:

I’m a CQ Murri I come from Wooribinda,

out in the bush is where I belong

I work hard, play fair, go to school

don’t break the rules

I’m proud in my heart and deadly

in my mind.

Proud and Deadly, Wooribinda Primary School song

A young, happening, hip hop phenomenon, Sarah Patrick is

a descendant of the Zagareb tribe from Murray (Mer) Island.

She grew up in Weipa, Far North Queensland, and in Inala,

Brisbane – a history that helps her bring an urban sensibility

to her regional roots.

Her songs are born of a passion to communicate what’s

happening in her community to her community, in ways they will

immediately recognise and own. “We’ve created our own creole,

and use lingo that only we can understand,” she says. The result

is songs like Where it’s at (about the beauty and stubbornness

of headstrong black men) and Sugarbag – the true story of a

mother who successfully hid her baby in the sugar bag each time

the authorities came looking to separate Indigenous mothers from

their children. Inside stories, told by an insider.

It’s something she feels strongly about. “The mainstream media

doesn’t reflect an accurate picture of contemporary Indigenous

culture – 40% of us are under the age of 25, and 40% of that

group are between 0 and 14 years. I decided I wouldn’t care

about the mainstream. If we rely on them, we’ll never hear songs

that deal with our stories. We need to do it ourselves.”

Her enthusiasm and passion is contagious: when she’s not

being part of MIZ (the hip hop duo she formed with Marsha

Chang-Tave in 2002), she’s sharing her musical skills with up

and coming rhymsters in Indigenous communities. “We have a

growing hip hop movement that the community responds to. I

show young musicians how to harness that network and work

with it; make it their own. The best part is, other Indigenous

people hear us and get inspired to talk about their issues in their

own way. They start to see themselves differently.”

*Speak Out! Is a Queensland based not-for profit organisation that uses creative

ideas and processes to help disadvantaged young people develop the skills

they need to be whatever they want to be. writers of the new www.speakout.com

Intro about george verzoening

niet in staat zelfstandig administratief te functioneren. AWBZ invullen.

BMB

one of its most charismatic Aboriginal citizens. He gained fame in his homeland - and a degree of international recognition - as a musician and frontman for the Warumpi Band, whose celebration of Aboriginal identity and socially conscious songs represented a breakthrough in what remains a racially conservative nation.

Rrurrambu identified himself with the Yolngu people of the Arnhem Land in the Northern Territory. The word yolngu literally means "person" in the local language.George is a respected and proud ambassador for his culture.He is in demand around the country as a speaker lecturing on
Yolngu culture and music and has conducted cultural workshops
in Berlin and Amsterdam.

“Respect is the most important thing,” he states emphatically. “It’s the first thing. You respect our lore, we respect your law. That way we can live together.”
George has been spreading that message for over 20 years, beginning his journey as part of the pioneering Aboriginal band Warumpi Band. “Respect is the most important thing,” he states emphatically. “It’s the first thing. You respect our lore, we respect your law. That way we can live together.”
George has been spreading that message for over 20 years, beginning his journey as part of the pioneering Aboriginal band Warumpi Band. conducted cultural workshops in Berlin and Amsterdam in conjunction with the Australia Centre in Berlin.

conducted cultural workshops in Berlin and Amsterdam in conjunction with the Australia Centre in Berlin.
Rrurrambu’s return to traditional life, regularly attending funeral and circumcision ceremonies with his father, Matjuwi, a Gumatj clan leader, has not only firmed his commitment to culture and country but inspired a desire to cre

www.nt.gov.au/nreta

ate a better future for the next generation through productive partnerships with the balanda (whitefella) world. He says that by combining the technical expertise of the balanda and the yolngu knowledge of the land and the environment we can create the right future for our kids.
and made his final recordings in 2006 on the album Baru by the Adelaide-based group Birdwave.

In 2007, on June the 10th George died at the age of 50 after a long
battle with cancer,after his death he became known as
George Burarrwanga for cultural reasons.

Bone cancer has killed George Rrurrambu at the age of 50, thus depriving Australia of

Throughout his career, Burarrwanga was active in promoting reconciliation and cross-cultural understanding between black and white Australians. George believes it is important to share knowledge with as many people as you can, and only through sharing knowledge between black and white can we reach true reconciliation.
“If people want to understand us, we have to be ready to supply them with the knowledge they are looking for – to bring us together,” he says, before breaking into the Warumpi favourite, From the Bush.
In later years, Burarrwanga largely returned to traditional life, attending funeral

George is committed to his culture and country with a strong desire to create a better future for the next
generation through productive partnerships with the balanda (whitefella).

and Nerrpu Dhawu Rrurrambuwuy, The Story of George Rrurrambu. Nerrpu takes the audience to the heart of Aboriginal (Yolgnu) life in the Northern Territory by telling the compelling multi-lingual story of a famous Aboriginal Australian and confronting the issues and aspirations of Aboriginal communities in the Top End.

Rrurrambu was active in promoting reconciliation and cross-cultural understanding between Australians. In later years, he returned largely to traditional life, attending funeral and circumcision ceremonies with his father, a Gumatj clan leader. He was a proponent of combining the technical experience of Europeans with the knowledge of the land of the Aboriginal people in order to build a future that engaged all Australians.

NERRPU also reveals a powerful story of resistance by Rrurrambu’s forefathers as they repel a landing party from the first Dutch vessel to reach the shores of Arnhem Land. This story matches documented reports of clashes between Dutch explorers and Aborigines in the Gulf of Carpentaria between 1606 and 1623 and brings to life a hidden part of Australia’s pre-colonial history in graphic detail drawn from Yolngu legend.
Rrurrambu is a thoroughly engaging storyteller who demonstrates the mastery of Yolngu dance and song with the haunting authenticity of his tribal upbringing. He brings to the stage a living tradition of dance that beats with the heart and soul of ancient Australia.

"My show sends out many messages," he says. "White fellas and black fellas have got to come together in a new era but they can't do that until they know the truth of the past."
Rrurrambu says the world must understand that Aboriginal people are "human beings on this planet - we are people who will not be pushed around".
During the multilingual show, co-written and directed by Carmel Young, Rrurrambu appears near naked on stage carrying a spear and woomera.
He tells the story of his ancestral "grandfather", who heroically repels a landing party from a Dutch ship, slapping away musket balls fired at him and eventually spearing three men with one spear.

One song, Blackfella/Whitefella, with its lyrical refrain of "Black fella, white fella/ Yellow fella, any fella/ It doesn't matter what your colour/ As long as you are true fella", has become a classic of contemporary Australian music. In 1985 the band toured Australia, Papua New Guinea, the Solomon Islands and Vanuatu, and a year later released their Go Bush album, which contained My Island Home, a hymn to Ruruuambau's tribal land that would become an unofficial national anthem to many Aboriginals.

Voor een toenadering wordt het nu van essentieel belang dat we 'sorry'zeggen.

Het eerste voorval met de GUMATJ vond aan het begin van de Gouden Eeuw plaats. In 1623 drong de bemanning van het VOC-schip de Arnhem binnen in het stammengebied van de Yolngu, wat nu Noord Oost Arnhemland heet. En al was er aan beide zijden sprake van geweld, de YIRRITJA? mogen we daar niet verantwoordelijk voor stellen. De fout -als ik het zo mag noemen- van destijds was de Nederlandse onwetendheid omtrent de Yolngu territoriale soevereiniteit. In his 2005 thesis on the relationship between the Yolngu people of Blue Mud Bay and water, Marcus Barber argues that the Dholupuyngu (literally ‘mud people’) people of Blue Mud Bay use their understanding of water flows as one basis for generating systems of coastal ownership. While non-Indigenous people use the word ‘Country’ as a synonym for land, for Indigenous people ‘Country’ is the English word most commonly used when referring to places they own and is a humanised realm with owners, stories, songs and Ancestry attached to it.OVER TERRIYORY

Ons land deed dat onder de noemer van 'Nederland-Australië: 400 jaar vriendschap'. Daarbij werd een tweede taboe gebroken. En misschien is dit wel het belangrijkste taboe van de Australische Aboriginal beschaving.

Bij de herdenking in 2006 schreef onze regering dat de relatie met Australië 'door de eeuwen heen een sterk vriendschappelijk karakter' heeft gehad. Laat mij u echter zeggen dat juist het tegendeel daarvan waar is. Van 400 jaar vriendschap tussen (de Aboriginals van Noord) Australië en Nederland is jammer genoeg eigenlijk nooit enige sprake geweest. BIJ BBMB STORY

Dus niet over de 'voorvaders' uit de 17e eeuw, maar nadrukkelijk over onze relatie met de Yolngu van nu.

Ik vind het in ieders belang dat we erkennen dat er van Nederlandse zijde fouten zijn gemaakt en dat een zekere vorm van spijtbetuiging op zijn plaats zou zijn. Zonder dit inzicht zal verzoening met de Yolngu misschien niet eens kunnen plaatsvinden.

again split up in 2000. Rrurrambu, now concentrating on performing reggae-flavoured original material (both solo and fronting Birdwave), embarked on a theatrical career
(story 1/3/2005 end) George has now embarked on his solo career with the release of hi album, Nerbu, Message (Transmitter).
with Nerrpu Dhawu Rrurrambuwuy (The Story of George Rrurrambu) and gave workshops and lectures on the traditional Yolngu way of life. For these he travelled internationally, sometimes upsetting western clients when he insisted on sticking with traditional lore. "I was speaking overseas," he recalled, "and this wealthy woman, she wanted to play the didgeridoo. That's all she wanted to do. I explained that she couldn't (only men can), and she got upset. I told her, 'I should be the one getting upset! It's our lore, you have to respect it.'" George has also been giving workshops and lectures on the traditional Yolngu way of life, travelling as far as Berlin and Bermuda to teach others about his people and their culture.
“I teach them about the way we think, the way we care about this land,” he explains. “For instance, women never touch the didgeridoo, only men – that is our lore and we respect it.
“I was speaking overseas, and this wealthy woman, she wanted to play the didgeridoo. That’s all she wanted to do. I explained that she couldn’t, and she got upset. I told her – I should be the one getting upset! It’s our lore, you have to respect it.”

In 2001 he recorded a solo reggae album and toured extensively throughout the Northern Territory, taking the show to Europe in 2002

More recently George has embarked on a theatre career and last year performed his show NERRPU Dhawu Rrurrambuwuy (The story of George Rrurrambu) at the Darwin Entertainment Festival

A funeral is a ceremony marking a person's death. Funerary customs comprise the complex of beliefs and practices used by a culture to remember the dead, from the funeral itself, to various monuments, prayers, and rituals undertaken in their hon...

In 2005 he toured his autobiographical one-man show Nerrpu Dhawu Rrurrambuwuy around Australia, More recently George has embarked on a theatre career and last year performed his show NERRPU Dhawu Rrurrambuwuy (The story of George Rrurrambu) at the Darwin Entertainment Festival

George has also been in demand as a speaker giving lectures and seminars on Yolngu culture and music. In 2000 he delivered lectures and workshops at the Australian National University, Australian Institute For Aboriginal Studies and the National Museum of Australia in Canberra. In 2002 he

He is a living legend to Aboriginal people all over Australia
and much loved by non-Indigenous Australians for
Warumpi's anthemic songs Blackfella Whitefella and My Island Home.

Talking to George Rrurrambu, you get a sense that you are in the presence of a powerful wisdom – a man who appears to hold a deep understanding of the mysteries of life.
For George, however, it’s all very simple, and boils down to one single word: respect.

In 2003 he travelled to Bermuda with a delegation of Northern Territory businesswomen as part of a bid to stage the 2004 conference of the Leading Women Entrepreneurs group in Australia.

!!SITE>>>ABOUT 100614

http://www.australie.nl/id/1/6971

Australie : Arnhem Land, een paradijs op aarde

In het noordelijke puntje van het Northern Territory ligt Arnhem Land. Arnhem Land is een mysterieus gebied, waar maar weinig over bekend is.

Het is erg onherbergzaam en (daardoor) nooit gekoloniseerd en hebben de Aboriginals hier lange tijd in alle rust kunnen leven. Pas in 1931 is het officieel benoemd tot Aboriginal Reserve en sindsdien is het gebied afgesloten van de buitenwereld.

Geschiedenis

Arnhem Land is vernoemd naar het schip Arnhem, waarmee de Nederlandse Willem van Colster in 1623 langs de kust voer. In de jaren die daarop volgde kwamen meerdere vloten langs de kust van Arnhem Land. Pas in 1803 maakte de Brit Matthew Flinders een gedetailleerde kaart van het gebied.

De enorme landstreek van bijna 97.000 km2 is al meer dan 25.000 jaar het leefgebied van Aboriginals. De Aboriginals die hier wonen noemen zichzelf Yolngu. De Yolngu leven in een unieke levensstijl, een mengeling van de recente westerse technologie en de eeuwenoude tradities van hun voorouders.

Delen van het land zijn om traditionele redenen afgesloten voor toeristen. De wensen en regels van de Yolngu worden hier gerespecteerd. Het kan voorkomen dat tijdens ceremonies de gemeenschap tijdelijk afgesloten is.

Yolngu kunst

Een bezoek aan Arnhem Land begint vaak bij het Injalak Arts and Crafts Centre. Dit centrum ligt in Oenpelli, zo'n 17 kilometer van de grens van het Kakadu National Park. Het centrum is zowel een winkel als werkplaats. Hier worden authentieke Aboriginal producten en kunstwerken gemaakt en verkocht. Alles wat verkocht wordt, van didgeridoos tot schilderingen, zijn van hoogstaande kwaliteit. De opbrengsten van de verkoop worden gebruikt om in de gemeenschap te investeren.

Mocht je niets willen kopen dan is een bezoek aan het centrum alsnog de moeite waard. Je krijgt hier namelijk de unieke kans om de Yolngu in hun eigen omgeving aan het werk te zien. Jaarlijks wordt er op de tweede zaterdag van augustus een open dag georganiseerd waarbij naast de verkoop van de gewone producten traditionele sport en dansvoorstellingen georganiseerd.

Muziekliefhebbers krijgen de unieke kans om Yidaki (didgeridoo) te leren spelen. Dit kan in het Buku-LarrnggayMulka Centre in Yirrkala, ten noordoosten van Nhulumbuy. Jaarlijks wordt er in Gulkula het Garma festival georganiseerd. Gulkula is een belangrijke plek voor de Yolngu, hier kwamen hun voorouders om hun geliefden te begraven. Iedereen werd door het geluid van de Yidaki opgeroepen om als eenheid samen te komen.

Jaarlijks trekt de aankondiging van de Yidanki twintig noordelijke Yolngu clans naar Gulkula om het erfgoed van de Yolngu te eren. Deze tijd wordt gebruikt om van elkaars verschillende normen en waarden te leren. Het Garma festival is tegenwoordig een geplande bijeenkomst en er worden vele activiteiten georganiseerd voor Yolngu en Balanda (niet-inheemse Australiërs).

Gastvrijheid en cultuur

Overal in Arnhem Land is de gastvrijheid van de Yolngu terug te zien. Bewoners van het kustplaatsje Maningrida zijn bereid om bezoekers mee te nemen wanneer zij gaan vissen. Ze leren je de traditionele vistechnieken, waaronder het vissen met een speer. Ze nemen je mee naar de mangrove waar je op barramundi vist en naar de geïsoleerde First – en Second Island waar je verse oesters van de rotsen kan eten en leert hoe je de versgevangen barramundi kunt bereiden op steenkolen.

De Yolngu zijn trots op hun cultuur en afkomst en vaak bereid hier meer over te vertellen. De cultuur en het geloof van de Yolngu is overal terug te zien, in het landschap en het dagelijks leven. Lokale gidsen zullen je vertellen over Mimih geesten die in de rotsen leven, terwijl de vrouwen manden weven, waarin zij verhalen vertellen. Zij geloven dat dit doordringt in het landschap.

Gidsen nemen je mee naar de rotsen waar eeuwenoude rotstekeningen te zien zijn. Zelf kan je ook op pad gaan, maar mocht je een Yolngu tegenkomen, ga dan vooral samen. De Yolngu vertellen graag meer over de betekenis van de tekeningen.

88888888888888888888888888888888888888888888888

check site for 'about' Jeremy Donovan

Descends from both the Kuku Yalanji tribe of Far Northern Queensland and the Gumbaynngirr tribe of Northern New South Wales, but represents Australian Aboriginal Culture as a whole.

*******************************************************************************

!!!Site, Intro...The Rainbow Serpent has come a long way in 10 years. From a small gathering in a secluded clearing, to an internationally recongnised, multifaceted weekend of dance, colour, expression and celebration. People now travel from all over the world to Western Victoria to experience what some have said is the best outdoor festival of it’s type in the Southern Hemisphere.

For many of the 7,000 plus people that attend each year, Rainbow has become an institution, and annual reunion, a marker in the year that’s looked forward to for months in advance. For others it’s a fresh discovery of opportunity and escapism, a chance to connect with like minded individuals and to celebrate nature, community and harmony. Perhaps the continued success of Rainbow can be accredited to the broad experiences and opportunities on offer.

No longer just an electronic music festival these days you can expect to experience a unique combination of music, art, performance, spiritual education, relaxation and healing. "While dancing their Dreamings, aborigines spiritually connect themselves to the land and to the Dreamtime. The drumming of feet during the dance draws the earth into dialogue with the dancers, allowing the ceremony to bring the power of the Dreaming to life." The name Rainbow Serpent is distinctly Australian, coming from the Dreamtime creation story told by the traditional owners of the land. Dreamtime stories often vary between aboriginal tribes, however the story of the Rainbow Serpent is special as it is one of the few common to all. The Rainbow Serpent is protector of the land, and the source of all life.

Music has always been a highlight of Rainbow. From the early trance days to the broader musical style of today, one thing Rainbow has never compromised on is the quality of it's acts. With world class décor, roving artistic performances, crazy activities you cant imagine a more exotic sensory mix spread over four days. Put simply if you’ve never been to the Rainbow Serpent Festival, now is the time to buy a tent and call your friends.

**************************************************************************

Alberto Villoldo, sjamaan in een moderne wereld

Meer dan twintig jaar bestudeerde hij de geneeswijzen van de sjamanen. En nu hij de geheimen heeft ontsluierd, wil Alberto Villoldo ze introduceren in de westerse geneeskunst. Met als doel: genezing. Genezing van de mens. Van de ziel. Van de samenleving. Een interview met een verhalenverteller.

Als ’sjamaan’ wist hij jarenlang mensen te genezen door geesten uit te drijven of planten uit zijn tuin te gebruiken. Nog steeds komen er mensen met pijnen en klachten. Maar zijn eigen, innig beminde vrouw kon hij niet redden toen ze kanker kreeg.

Er zijn dan ook genoeg voorbeelden dat paragnosten en de serie kunnen bijdragen aan het oplossen van dusver onopgeloste zaken.

Hoewel het doel van het programma het bieden van troost en vinden van antwoorden voor nabestaanden is, leveren de uitzendingen ook bruikbare informatie en nieuwe inzichten op. In de uitzending van 20 maart 2008 werd bijvoorbeeld de ‘Posbankmoord’ onder de loep genomen. Naar aanleiding hiervan werd een van de paragnosten verhoord en werd het politieonderzoek heropend. De uitzending zelf leverde ook een zeer bruikbare tip op en in oktober 2008 kon een verdachte en later drie medeverdachten worden opgepakt. Wie of wat deze zaak uiteindelijk heeft opgelost is moeilijk (door de politie) te zeggen, maar het één leidt meestal tot het ander en alles draagt bij – ookal is het geen keihard bewijs, wat voor een paragnost ook onmogelijk is.

Voorburg - De eerste groep mediums van de cursus 'Voorbije het aantoonbare' is gecertificeerd. Dinsdagavond werden door Patty Boting na het examen de certificaten uitgereikt.

Spiegellogisch & PBG Opleidingen heeft in januari de cursus voor paranormale ontwikkeling geïntroduceerd. Het fundament van deze cursus ligt in de parapsychologie met deze theoretische achtergrond ontstaat voor iedere cursist de mogelijkheid om haar/zijn spiritualiteit te ontwikkelen. Men krijgt inzicht in de vele aspecten van het mediumschap. Ook is er een persoonlijke ontwikkeling in de cursus verweven.

Deze cursus 'Voorbije het aantoonbare' is ontwikkeld om iedereen de kans te geven zich op professionele wijze spiritueel te ontwikkelen. De opleiding wordt gegeven door een gediplomeerd (para)psychologe en geboren medium.

De volgende twee cursussen starten op zaterdag 25 april of op woensdagavond op 29 april. Voor meer informatie: www.spiegellogisch.nl , of tel. 06-250.56.816

!!!SITE>>>DOELSTELLING

http://ses.library.usyd.edu.au/bitstream/2123/1337/1/NEAS-2006.pdf

The Symposium determined that a National Recording Project for Indigenous Performance in

Australia should be established to:

• ensure that the performance traditions of as many Indigenous performers as possible are held

for future generations;

• support the establishment of community archives with storage and retrieval systems that will

facilitate the repatriation of digital materials to Indigenous communities;

• publish well-documented and readily-accessible recordings of Indigenous performance

repertoires; and

• create new education and employment opportunities for Indigenous Australians.

These aims are outlined in greater detail in the Garma Statement on Indigenous Performance,

which contains the following preamble:

Songs, dances and ceremonial performances form the core of Yolngu and other

Indigenous cultures in Australia. It is through song, dance and associated ceremony that

Indigenous people sustain their cultures and maintain the Law and a sense of self within

the world. Performance traditions are the foundation of social and personal wellbeing,

and with the ever-increasing loss of these traditions, the toll grows every year. The

preservation of performance traditions is therefore one of the highest priorities for

Indigenous people.

Indigenous songs should also be a deeply valued part of the Australian cultural

heritage. They represent the great classical music of this land. These ancient musical

traditions were once everywhere in Australia, and now survive as living traditions only

in several regions. Many of these are now in danger of being lost forever. Indigenous

performances are one of our most rich and beautiful forms of artistic expression, and yet

they remain unheard and invisible within the national cultural heritage.

Without immediate action many Indigenous music and dance traditions are in

danger of extinction with potentially destructive consequences for the fabric of

Indigenous society and culture. (Garma Forum on Indigenous Performance Research,

2002)

The National Recording Project for Indigenous Music in Australia was launched by Mandawuy

Yunupingu and Jack Thompson at the sixth Garma Festival of Traditional Culture in August 2006(?)

Spiritualiteit: leuk maar niet effectief
Spiritualiteit

27 oktober 2009

Veel bedrijven laten hun personeel cursussen met een spiritueel tintje. Bedrijf, personeel én de aarde worden er weinig beter van.

Steeds meer bedrijven en (semi-) overheidsinstellingen geven hun werknemers de kans om deel te nemen aan cursussen en trainingen met een spiritueel tintje. Meditatie, yoga, mindfulness: het aanbod is gevarieerd.

De link tussen werk, zelfontplooiing en het transcendente wordt hier nadrukkelijk gelegd, zeggen Jack Crielaard en Cors Visser. „En dat lijkt te suggereren dat dergelijke praktijken ook werken. Dat ze, omdat mensen zich prettiger voelen en meer plezier hebben in hun werk, de bedrijven ten goede komen.”

Maar is dat ook zo? Er zijn veel theorieën over de positieve relatie tussen spiritualiteit en de resultaten van bedrijven, maar er is nauwelijks onderzoek naar gedaan.

Crielaard, lector sociale innovatie van de Christelijke Hogeschool Ede (CHE), en Cors Visser, directeur van ForumC voor geloof, wetenschap en samenleving, wilden dat weleens weten en begonnen een eigen onderzoek, dat onderdeel is van een onderzoeksprogramma naar sociale innovatie en duurzaamheid.

Aan het onderzoek namen 57 vooral in Midden-Nederland gevestigde bedrijven deel, in de industrie- en agrarische sector, in de zorg, zakelijke dienstverlening en overheid. Bij deze bedrijven verzamelden ze feitelijke gegevens over personeel, winst en duurzaamheid, en vroegen ze 260 mensen een vragenlijst in te vullen.

Spiritualiteit werd gemeten door de werknemers te laten reageren op stellingen als ’ik ervaar mijn werk als een proces waarin ik mij steeds meer bewust word van de aard en de onderlinge samenhang van alle dingen’, of ’in onze organisatie spreek ik met collega’s veel over hoe bij te dragen aan een betere wereld’.

Op basis van hun metingen komen Crielaard en Visser tot de conclusie dat spiritualiteit er helemaal niet toe doet, als het gaat om effecten op mens of winst – niet noemenswaardig positief of negatief.

Voor duurzaamheid lijkt spiritualiteit zelfs negatief uit te pakken: spirituele mensen lijken behoudend te zijn op dit vlak. Maar de onderzoekers trekken deze conclusie met enige voorzichtigheid, omdat de correlatie tussen spiritualiteit en duurzaamheid niet sterk is. Bovendien is deze uitkomst in strijd met de literatuur over dit onderwerp, en leggen veel trainingen businessspiritualiteit de link tussen spiritualiteit en duurzaamheid nadrukkelijk wél.

Een mogelijke verklaring is volgens Crielaard en Visser dat ’spirituele mensen vooral gericht zijn of op zichzelf of op het bovennatuurlijke in relatie tot zichzelf, en juist minder oog hebben voor de omgeving’.

De positie die een bedrijf heeft op de markt, heeft weer wel een opmerkelijke samenhang met de mate van spiritualiteit. Als de concurrentie en de onvoorspelbaarheid van de markt groter zijn, dan is er meer spiritualiteit in een bedrijf. Mogelijke verklaring volgens Crielaard en Visser: als mensen de resultaten niet zelf in de hand hebben, stellen ze hun vertrouwen meer buiten zichzelf.

Moeten bedrijven nu massaal stoppen met hun medewerkers naar alle mogelijke spirituele cursussen te sturen? Dat zou een nogal voorbarige conclusie zijn, die bovendien op basis van hun onderzoek niet kan worden getrokken, geeft Visser desgevraagd toe. Zij hebben namelijk niet het effect onderzocht van trainingen en cursussen, noch onderzoek gedaan naar verschillende soorten spiritualiteit (traditioneel, nieuw-spiritueel) en de effecten daarvan op het functioneren van werknemers. „Wij zijn”, zegt Cors Visser, „bij die 57 bedrijven alleen nagegaan of spiritualiteit an sich doorwerkt in hoe mensen in het leven en in hun werk staan. Díe relatie hebben wij niet gevonden.”

Ook de geografische ligging van de onderzochte bedrijven – vooral Midden-Nederland – kan de uitkomsten van hun onderzoek vertekenen, zeker als het gaat om de samenhang tussen spiritualiteit en duurzaamheid. In deze regio wonen verhoudingsgewijs meer orthodoxe christenen dan in andere delen van Nederland, en die zijn, erkent Visser, niet bijster geïnteresseerd in milieuvraagstukken.

Op 19 november wordt er aan de Christelijke Hogeschool in Ede een debatavond gehouden over de vraag of spiritualiteit werkt. Behalve Visser en Crielaard spreekt daar ook Lizelotte Smits, bestuurder van de CNV-vakbond Publieke Zaak. Smits pleit er al jaren voor om meditatie op de werkvloer op te nemen in de cao’s. Tot op heden is dat niet gelukt, maar, zegt ze, „via de arbeidsmarktfondsen wordt hieraan gewerkt. Die zijn opgericht door werkgevers en werknemers om innovatieve dingen te doen voor de branche, op het gebied van persoonlijke ontwikkeling en scholing.”

Smits reageert verbaasd op de resultaten van het onderzoek van Crielaard en Visser. Maar haar praktijkervaring en het onderzoek van Crielaard en Visser zijn dan ook in wezen niet te vergelijken. Crielaard en Visser trekken het effect van trainingen en cursussen in twijfel, maar hebben daar geen onderzoek naar gedaan, terwijl Smits met veel praktijkvoorbeelden kan aantonen dat de mentale weerbaarheid van werknemers is toegenomen dankzij meditatietraining. „Mediteren werkt stressverminderend en stimuleert de energiehuishouding. Onlangs nog lieten deelnemers aan een meditatiecursus in de welzijnssector weten dat ze hun werk beter aankunnen, meer arbeidsvreugde beleven en meer energie hebben.”